Szkło – amorficzna ciecz przechłodzona.
Najpowszechniejsze szkło to materiał otrzymywany w wyniku stopienia tlenku krzemu (krzemionka SiO
2) z różnymi dodatkami, a następnie szybkiego ochłodzenia tak,

aby nie doszło do pełnej krystalizacji krzemionki,
lecz aby w strukturze pozostało jak najwięcej fazy amorficznej.
Surowcem do produkcji tradycyjnego szkła jest piasek kwarcowy (SiO
2) oraz dodatki, najczęściej: węglan sodu (Na
2CO
3) i węglan wapnia (CaCO
3), topniki: tlenki boru i ołowiu (B
2O
3, PbO) oraz barwniki, którymi są zazwyczaj tlenki metali przejściowych (kadm, mangan i inne)


Po dodaniu do masy szklanej odpowiednich tlenków metali można otrzymać szkło barwne. Przykłady:
- szkło zielone zawiera związki żelaza(III) i chromu (III),
- szkło niebieskie zawiera związki kobaltu(II) i miedzi(II),
- szkło fioletowe zawiera związki manganu(VII),
- szkło żółte zawiera związki kadmu i siarki,
- szkło czerwone zawiera koloidalne cząsteczki złota.